Konstrukcję tej maszyny opracował około roku 1890 Wellington Parker Kidder z Massachussets (USA). W 1892 roku rozpoczęto produkcję - równolegle w USA (pod marką Wellington) i w Kanadzie (pod marką Empire). Chociaż konstrukcja była rdzennie amerykańska jej dalszy rozwój odbywał się w Kanadzie. Kanadyjczycy w 1898 roku sprzedali stosowne patenty firmie Heinricha Meyera z Frakfurtu i tak na rynku pojawiła się "europejska" Empire.
Nie gościła na rynku długo, gdyż już w 1900 roku po wprowadzeniu kilku ulepszeń producent zdecydował się zmienić jej nazwę na Adler 7.
Protos był kopią Adlera 7, również produkowaną we Frankfurcie w latach 1922 - 1925. Maszyny te były wytwarzane głównie na rynek brytyjski.
Inny znany klon Adlera 7 to "Orzeł", produkowany w Poznaniu na początku lat 20.

AEG Mignon 4

Pierwsza maszyna Mignon została skonstruowana przez AEG około roku 1900. Pierwsza wersja (Mignon 1) nie została skierowana do masowej produkcji i w latach 1903 - 1904 wyprodukowano zaledwie niecałe 100 egzemplarzy tej maszyny. Jeden z nich można podziwiać w muzeum w Lipsku.
Udoskonalony Mignon 2 został wprowadzony do produkcji w roku 1905 i był produkowany do roku 1913. W roku 1913 został zastąpiony przez maszynę Mignon 3, nazywaną "Vasanta"
W roku 1923 zastąpiono go modelem "4", który był produkowany aż do roku 1933, gdy AEG przekazało produkcję maszyn biurowych firmie-córce "Olympia" Założenia Mignona były kontynuowane w maszynie Olympia Plurotype.
Ponieważ zgodnie z postanowieniami Traktatu Wersalskiego wszystkie niemieckie patenty przemysłowe zostały unieważnione kopie Mignona zaczęły powstawać na całym świecie - np. Yu Ess w Nowym Jorku, czy Tip-Tip w Czechosłowacji.
Mignon w swoim czasie był bardzo popularną maszyną - zapewne przyczyniła się do tego łatwość wymiany czcionki i karty z opisem znaków, co pozwalało szybko i tanio przezbroić maszynę na inny język. AEG dostarczało zestawy umożliwiające pisanie różnymi krojami czcionek, z użyciem różnych znaków narodowych, jak również symboli matematycznych.
W pierwszej chwili trudno w to uwierzyć, ale po krótkim obcowaniu z tą maszyną można na niej pisać z szybkością ok. 120 znaków na minutę i nie jest to wcale rewelacyjny wynik.

F.K. Mała

Ta mała i zgrabna maszyna została wymyślona w roku 1935 w Szwajcarskiej firmie Paillard z Yverdon. Paillard wprowadził ją na rynek w dwóch wersjach - podstawowej "Hermes Baby" i jeszcze lżejszej "Hermes Featherweight". Niezależnie od własnej produkcji Paillard sprzedał licencję angielskiej firmie British Typewriters z West Bromwich, która od 1936 roku produkowała lżejszą wersję Featherweight pod nazwą Empire Portable. W 1950 British Typewriter wprowadziła też na rynek pełną wersję Hermes Baby pod nazwą "Empire Aristocrat".
W 1938 roku licencję na lżejszą wersję maszyny Paillarda kupiła polska fabryka - F.K. (Fabryka Karabinów) z Warszawy, produkująca już wcześniej ciężkie maszyny biurowe na licencji Continentala. Niewiele maszyn F.K. Mała (poniżej tysiąca) udało się wyprodukować przed wybuchem II W.Ś.
Prezentowana na zdjęciu maszyna została kupiona w Niemczech i ma przerobione czcionki.

AEG Olympia Traveller de Luxe

Idea przenośnej maszyny Paillarda była tak udana, że produkowaną ją przez wiele lat. Gdy w 1960 roku Smith Corona przejęła British Typewriter Ltd zaczęto niektóre części obudowy wytwarzać z plastiku. Podobnie postąpiła włoska Montana z Turynu, od 1961 roku również produkująca maszynę na licencji Paillarda.
W 1971 roku opartą maszynę bazującą na "Hermes Baby" zaczęto produkować w zakładach Unis w Sarajewie. Była ona sprzedawana pod nazwą AEG Olympia Traveller de Luxe oraz własną - Unis Traveller de Luxe.

Niedługo kolejne okazy!